Lectori Salutem

Door: J. van Dijk Zesde boek: Het zien op Jezus in Zijn dood, Hoofdstuk 1-3 Hoofdstuk 1 1. Van de dag van Christus’ lijden, in delen en uren verdeeld Christus’ levenseinde hing niet af van de wil van de mens, want hoewel velen probeerden Hem te doden, was Zijn tijd nog niet gekomen. Ambrosius behandelt de wondervolle zaken van Christus’ lijden in orde en begint met Zijn lijden in de nacht voor Zijn kruisiging. ‘Toen zeide Jezus tot hen: Gij zult allen aan Mij geërgerd worden in dezen nacht’ (Matth. 26:31) 2. Van de beek waarover Christus is gegaan De eerste gebeurtenis van die nacht was dat Christus de beek Kidron overstak op weg naar de hof van Gethsémané: ‘Jezus dit gezegd hebbende, ging uit met Zijn discipelen over de beek Kidron, waar een hof was, in welken Hij ging en Zijn discipelen’ (Joh. 18.1). Met deze beek kan de toorn van God en het woeden van de mensen worden verstaan. Gods Woord laat menigmaal zien dat voor het water verdrukkingen mogen aangezien worden: ‘Verlos ...

O HEERE! mijn hart is niet verheven, en mijn ogen zijn niet hoog; ook heb ik niet gewandeld in dingen mij te groot en te wonderlijk. Ps. 131:1 De bovenstaande woorden komen rechtstreeks uit het hart van koning David. De grote en machtige vorst van Israël. Eens was hij schaapherder geweest. Als jonge jongen was hij gewend om te passen op die lastige beesten die telkens maar weer wegliepen. Wat heeft David later door ondervinding moeten leren dat het met hem net eender was. Maar niet alleen dat. Waar hij als dappere jongeman de kudde beschermde tegen hongerige roofdieren, kon hij de satan niet uit zijn hart houden. Begerige ogen. Een diepe val. Twee doden tot gevolg… En dan die aanklacht die door merg en been gaat: Gij zijt die man. In de fonkelende ogen van de profeet Nathan ziet David de ogen van de Zaligmaker. En toen ging hij door de knieën. Hij kon ook niet anders meer. Wie ooit met de ogen van het geloof de Heere Jezus in Zijn opzoekende genade heeft gezien houdt het niet...