Lectori Salutem

Door: J. van Dijk Zesde boek: Het zien op Jezus in Zijn dood, Hoofdstuk 1-3 Hoofdstuk 1 1. Van de dag van Christus’ lijden, in delen en uren verdeeld Christus’ levenseinde hing niet af van de wil van de mens, want hoewel velen probeerden Hem te doden, was Zijn tijd nog niet gekomen. Ambrosius behandelt de wondervolle zaken van Christus’ lijden in orde en begint met Zijn lijden in de nacht voor Zijn kruisiging. ‘Toen zeide Jezus tot hen: Gij zult allen aan Mij geërgerd worden in dezen nacht’ (Matth. 26:31) 2. Van de beek waarover Christus is gegaan De eerste gebeurtenis van die nacht was dat Christus de beek Kidron overstak op weg naar de hof van Gethsémané: ‘Jezus dit gezegd hebbende, ging uit met Zijn discipelen over de beek Kidron, waar een hof was, in welken Hij ging en Zijn discipelen’ (Joh. 18.1). Met deze beek kan de toorn van God en het woeden van de mensen worden verstaan. Gods Woord laat menigmaal zien dat voor het water verdrukkingen mogen aangezien worden: ‘Verlos ...

Wie was Isaac Ambrosius? Over het leven van Isaac Ambrosius (1604-1663) is niet veel bekend. Vermoedelijk werd hij geboren rond 1604 als de zoon van de predikant van Ormskirk in Engeland. Hij was de jongste van drie jongens en drie meisjes. Op 29 mei 1604 werd de jonge Ambrosius gedoopt en op zeventienjarige leeftijd start hij zijn theologische studie in Oxford. [1] Na zijn studie theologie werd Ambrosius in 1627 predikant in Castleton, waar hij vier jaar zou blijven. In 1631 werd hij een van de vier rondreizende predikanten van de koning in Lancashire. Ambrosius stond bekend om zijn vredelievende karakter, zijn ernstige manier van preken en zijn gewoonte om zich regelmatig af te zonderen voor gebed en meditatie. Men noemde hem daarom ook wel de meest meditatieve puritein van Lancashire, aldus H. Florijn. [2] Dat deze bijnaam passend was, blijkt ook uit het dagboek van Isaac Ambrosius. Op 17 mei (jaar onbekend) schreef hij: ‘Deze dag, in de morgenstond, dacht ik na over de liefde van C...

Auteur: Johannes, de zoon van Zebedeus en de broer van Jakobus, is de auteur is van 1-3 Johannes (Mar. 1:19-20). Hij schreef deze brieven uit vaderlijke bewogenheid aan zijn ‘geestelijke kinderen’. Hun staan in het geloof werd bedreigd door de lokstem van wereldgelijkvormigheid en de listen van dwaalleraren. Naast de duidelijke overeenkomsten tussen de brieven en het evangelie naar de beschrijving van Johannes zijn er vele getuigen uit de Vroege Kerk die Johannes als de auteur van het evangelie en de brieven noemen, waaronder Papias (ca. 65-130 n. Chr.), Polycarpus van Smyrna (ca. 69-156 n. Chr.) en Ireneüs van Lyon (ca. 135-202 n. Chr.). Zowel 1-3 Johannes als het evangelie bevatten zinnen die typerend zijn voor de evangelist Johannes, de karakteriserende korte vocabulaire en het veelvuldig gebruik van contrasterende zaken, zoals ‘licht en duisternis’. In 2 en 3 Johannes refereert Johannes naar zichzelf als ‘de ouderling’ (2 Joh. 1:1, 3 Joh. 1:1, verg. 1 Pet. 5:1). Ouderling kan hier ...