Lectori Salutem

Door: M.H. van Wolfswinkel-van As  Hoofdstuk 29 Over de kerkelijke macht en het gebruik van de sleutels van het Koninkrijk der hemelen  Nadat À Brakel in het vorige hoofdstuk het werk van de leraar, ouderling en diaken heeft uitgewerkt, gaat hij nu verder met het werk dat de leraren en ouderlingen samen moeten doen. Ze vormen samen kerkenraden, classes en synoden. Dit is een noodzakelijkheid die de natuur ons leert en anderzijds ook blijkt uit de handelswijzen van de kerk in het Oude Testament en de apostolische kerk. Het werk van deze vergaderingen omvat de volgende aspecten:  - De leer zuiver te bewaren  - Goede orde te houden  - Ergernis te weren met gebruik van de sleutels van het Koninkrijk der hemelen.  À Brakel gaat dan verder in op de sleutels. Deze betekenen macht. Deze macht kan enerzijds bindend zijn – zoals de Heere Jezus, als de Heere over de kerk, macht heeft over haar – of anderzijds dienend – deze macht wordt dan gebruik...

Door: F. Treur-van As De vorige avond hebben wij stilgestaan bij het wezen van de kerk en de plicht om ons bij haar te voegen en bij haar te blijven. In deze tijd van beperkt kerkbezoek en kerkelijke verdeeldheid maakte dit tot een confronterende kringavond. À Brakel riep ons op om na te gaan bij welke ‘vergadering’ we horen. Ten diepste zijn er maar twee: die van Christus en die van de duivel. Deze kringavond staat de gemeenschap van de ware leden van de Kerk met Christus en elkaar centraal (26). Daarnaast wordt de regering van de kerk (27) door de verschillende ambten besproken (28).  Hoofdstuk 26 Over de gemeenschap der gelovigen met Christus en met elkaar  Gelovigen zijn het eigendom van Christus en Hij van hen. Dit komt doordat de Vader de uitverkorenen aan de Zoon heeft gegeven, Christus hen met Zijn bloed heeft gekocht en doordat de Heere Jezus door Zijn dood de macht van de duivel over de mens heeft overwonnen. Daarnaast is er sprake van een ‘huwelijk’ tussen Christus ...

De christelijke gemeente in Éfeze is gesticht door de apostel Paulus: In dezelfde tijd waarin Paulus Kolossenzen en Filemon schreef, stelde hij ook een algemene brief op aan de christenen in het zuiden van de Romeinse provincie Azië. Er zijn uitleggers die menen dat Paulus Éfeze uitkoos, omdat deze stad de belangrijkste in de regio was met de grootste christelijke gemeente. [1] Deze brief kon dan vervolgens doorgestuurd worden naar omliggende gemeentes, bijvoorbeeld naar Kolosse, Laodicea en Hierapolis. Veel van deze gemeentes waren door Paulus gesticht tijdens zijn bediening in Éfeze (Hand. 19:10). Hij was overigens niet de enige die in deze gemeentes heeft gearbeid. Ook Epafras en andere evangelisten hebben in deze regio gewerkt (Kol. 1:7, 4:12-13).  Dat de Éfezebrief een algemene brief is, blijkt uit het feit dat er geen specifieke problemen of onderwerpen worden besproken waar zorgen of vragen over waren. In andere brieven van Paulus is dit wel het geval. Dit betekent echter ...